Сайт Юрыя Міхеда (a.k.a. juras14)

Гагра

Абхазія*, травень 2016
Google Мапы, Яндэкс.Мапы

* Абхазія — часткова прызнаная дзяржава. Пераважная большасьць краінаў не прызнаюць ейнай незалежнасьці і лічаць яе часткай Грузіі. Грузія лічыць рэґіён часткай сваёй тэрыторыі, але дэ-факта не кантралюе. На гэтым сайце прыналежнасьць спрэчных тэрыторыяў адлюстроўваецца ў адпаведнасьці з фактычным станам спраў, незалежна ад палітычных перавагаў.

Вяртаюся ў Гагру праз 30 гадоў.

У пляне інтэнсыўнасьці разрухі ў Абхазіі назіраецца выразная заканамернасьць — чым далей ад мяжы з Расеяй, тым усё вакол больш запушчанае і закінутае. Бо дзе турысты, там і грошы, а чым далей ад мяжы, тым менш верагоднасьць, што яны туды дабяруцца. За Сухумі, бліжэй да Грузіі, па словах тых, хто там бываў, усё вельмі падобна на Чарнобыльскую зону адчужэньня, але тут, недалёка ад расейскай мяжы, усё больш-менш прыстойна.

Вуліца Гагры

 

Галоўная вуліца.

Вуліца Гагры

 

Гагра (або Гагры — у множным ліку назву выкарыстоўваюць з-за падзелу горада на старую, дарэвалюцыйную, і новую, пабудаваную ў савецкі час часткі) — другі па велічыні горад Абхазіі, разьмешчаны ў паўгадзіне язды ад пагранічнага КПП Псоў. Цэнтральныя вуліцы добраўпарадкаваныя.

Гагра

 

Зімовы кінатэатр 1950-х гадоў пабудовы. У яго нават уставілі шкло. Праўда, усярэдзіне запушчана (кажуць, грошы, выдзеленыя на рэканструкцыю, былі скрадзеныя).

Зімовы кінатэатр

 

Знакамітая калянада.

Гагрская каланада

 

Модны знак для Інстаґрама.

Я ♥ Гагру

 

Сучасная архітэктура Абхазіі выглядае так (пасьля вайны будуюцца толькі прыватныя дамы).

Самабуд

 

Новая Гагра складаецца з маіх любімых панэльных шматпавярховак.

Панэльныя шматпавярхоўкі ў Гагры

 

Ляжачы паліцыянт.

Гагра

 

У дамах новыя дахі і ніводнай закінутай кватэры. Гэта вельмі незвычайна. Калі я вам пакажу фота з гарадоў далей на ўсход, вы зразумееце, што я зараз маю на ўвазе.

Гагра

 

Двары.

Двары ў Гагры

 

Іх з моманту распаду СССР ніхто не рамантаваў.

Двары ў Гагры

 

Пра замыкаемыя пад’езды тут ніхто ня чуў, таму можна лёгка ўвайсьці ў любы, падняцца пешшу наверх (ліфты не працуюць) і адтуль пафатаґрафаваць. Тут вельмі прыгожыя горы, на фоне якіх шматпавярхоўкі выглядаюць зусім малюсенькімі. Праўда, надвор’е выдалася нефотаґенічным, усё было зацягнута аблокамі, а дождж ліў ў прамым сэнсе як з душа.

Горы

 

Ва ўсіх жыхароў шматпавярховак ёсьць бэнзынавыя генэратары і бакі з вадой.

Генэратар

 

Гэта сьведчыць пра частыя перабоі з падачай вады і электрычнасьці.

Бак з вадой

 

Па-за цэнтральнымі вуліцамі тратуары і дарогі звычайна пабітыя.

Тратуар

 

Жывуць у Абхазіі ў асноўным за кошт гандлю і здачы жыльля курортнікам.

Крамы

 

Прыватны сэктар.

Прыватны сэктар

 

Панарама горада.

Панарама Гагры
Фатаґрафію можна пракруціць

 

Цэнтральная частка набярэжнай рэканструяваная.

Набярэжная ў Гагры

 

У астатняй частцы моцна выцягнутага ўздоўж узьбярэжжа горада — тое, што засталося ад СССР. Але, дарэчы, тут на беразе спакойна і прасторна. Параўнайце гэта з набярэжнай любога горада расейскага чарнаморскага ўзьбярэжжа, ня кажучы ўжо пра Крым, дзе ўсё забіта звыродлівым самабудам, сувэнірнымі крамамі і кафэ-шайтанамі, так, што часьцяком нават мора не відаць. Так, як тут, значна лепш.

Набярэжная ў Гагры

 

Зьдзіўленьне таксама выклікала тое, што многія гасьцініцы, пабудаваныя ў часы СССР, не стаяць закінутымі. Напрыклад, санаторый «Энэргетык», нягледзячы на ​​абшарпаны выгляд і запушчаны сад, функцыянуе.

Гасьцініца «Энэргетык»

 

(Хаця, калі прагуляцца па тэрыторыі, складваецца ўражаньне, што не).

Разруха ў «Энэргетыку»

 

Побач знаходзіцца адзіны ў Абхазіі аквапарк.

Аквапарк у Гагры

 

У цэнтры Новай Гагры стаіць гатэль «Абхазія», які зараз таксама аднаўляецца.

Галоўная вуліца Гагры

 

Разрухі, вядома, шмат. Асабліва гэта тычыцца старога горада. На жаль, як я ўжо сказаў, пабадзяцца па старой Гагры, поўнай дваранскіх палацаў канца 19 і пачатку 20 стагодзьдзяў, мне не ўдалося. Але калі паглядзець фота ў інтэрнэце, вы ўбачыце, што практычна ўсе яны знаходзяцца ў напаўразбураным стане.

закінуты палац

 

Калісьці тут была канатная дарога.

Канатная дарога

 

Нейкі савецкі гасьцінічны комплекс.

Закінутая гасьцініца

 

Узьбярэжжа. На пляжах вельмі шмат сьмецьця, якое выносіць мора, і якое ніхто не прыбірае.

Пляж у Гагры

 

Сьветлафор (насамрэч, даволі рэдкая для Абхазіі зьява)

Сьветлафор

 

Мужык адпачывае.

Прыпынак

 

Манумэнт загіблым на вайне 1992—1993 гадоў. Гэтай вайне ў Абхазіі надаецца такое ж значэньне, як у Расеі — Вялікай айчыннай, і нават больш, бо многія яе памятаюць, шмат у каго загінулі сваякі або быў разбураны дом. У кожным горадзе абавязкова будзе мэмарыял, часам сустракаюцца помнікі і плякаты.

Помнік абхазскім апалчэнцам ў Гагры

 

Гады сьмерці ва ўсіх — 1992 або 1993.

Загіблыя апалчэнцы

 

Айцы ваявалі! «22 гады — ПЕРАМОГА», абвяшчае більборд, які паказвае першага прэзыдэнта Ўладзіслава Ардзінбу і абхазскіх апалчэнцаў. «Аиааира» — адначасова і назва абхазскага гімну, у якім таксама гаворыцца аб пралітай за радзіму крыві.

Аиааира

 

Часам сустракаюцца ўсталяваныя на пастамэнтах бронемашыны, напрыклад, БРМД-2 на выезьдзе з Гагры.

БРМД-2

 

За час знаходжаньня ў Абхазіі я вывучыў некалькі мясцовых слоў — у прыватнасьці, «ача», «афатәқәа» і «аџьармыкьа», што пастаянна сустракаюцца на шыльдах, і слова «иҭабуп» («дзякуй»). Літара «ҭ» вымаўляецца прыкладна таксама, як анґельскае «t», гэта значыць як нешта сярэдняе паміж «т» і «ч». Да моўнай пытаньня я яшчэ вярнуся ў адным з наступных апавяданьняў.

Ача афатәқәа

 

Закінуты аўтавакзал.

Аўтавакзал Гагры

 

Ён жа на старым фота савецкіх часоў (скульптурная кампазыцыя перад ім захавалася, націсьніце на фота, каб яе ўбачыць).

Рэтра фота

 

Ліля на фоне сучаснага абхазскага аўтобуса (такія аўтобусы, праўда, рэдкасьць, у асноўным бегаюць маршруткі).

аўтобус

 

Зь Ліляй і Сяргеем зайшлі ў некалі вельмі вядомы рэстаран Гагрыпш, пабудаваны ў 1903 годзе. У гэтай залі бывалі многія гістарычныя асобы, такія як Мікалай II, Шаляпін, Сталін, Чэхаў, Горкі, Бунін і іншыя.

Гагрыпш

 

Усярэдзіне было вельмі пуста. Каля касы сумавалі 2 маладыя афіцыянткі. Ззаду будынку — каменны сьцёк непрацуючага вадаспаду. Калі я спусьціўся ўніз, высьветлілася, што частка будынка знаходзіцца ў закінутым стане.

Гагрыпш

 

Ліхтары ля галоўнага ўваходу.

Ліхтары

 

Начлег у Гагры абыйшоўся ў 1 000 рублёў На той дзень —
EUR 13,58 €
UAH 392,30 ₴
BYR 296 470 Br
USD 15,40 $
. Безь якіх-небудзь папярэдніх пошукаў я зайшоў у адзін са шматлікіх гасьцявых дамоў каля галоўнай дарогі. Цяпер яшчэ не сэзон, таму месцы ёсьць усюды (праўда, усё замыкаецца на краты рашоткі ў 11 вечара, так што калі вы хочаце зрабіць гэтаксама, то не шпацыруйце занадта доўга). Пагутарыў на розныя тэмы з гаспадарамі, а таксама з маладой парай з Іжэўска. Хлопец і дзяўчына былі па нацыянальнасьці удмурты, што зрабіла гэтую гутарку цікавейшай. Спытаў, як у іх абстаяць справы з удмурцкай мовай, дзяўчына сказала, што няважна — яна, напрыклад, добра яе ведае, а ейны муж — дрэнна, і навогул цяпер большасьць людзей гаворыць на расейскай. Сказалі, што часам да іх прыязджаюць фіны і эстонцы, якія адчуваюць да іх цёплыя роднасныя пачуцьці (іх аб’ядноўвае агульнае паходжаньне і роднасныя мовы фіна-вуґорскай сям’і). Вонкава ўдмурты нічым не адрозьніваюцца ад расейцаў, імёны выкарыстоўваюць такія ж, і прозьвішчы даўно былі зьмененыя на расейскі манэр (з прыстаўкай «-ов»), навогул, працэс асыміляцыі і страты сваёй ідэнтычнасьці ідзе вельмі хутка.

Гаспадары таксама распавядалі пра жыцьцё ў Абхазіі, пра складанасьці, і пра вайну (з гонарам сказаўшы, што яны, такі маленькі народ, змаглі перамагчы грузін, і што іх ніхто не захопіць). Запрасілі прыязджаць яшчэ.

Гагра