Сайт Юрыя Міхеда (a.k.a. juras14)

Італія — Мілян

Лямбардыя, Італія, травень 2009
Google Мапы, Яндэкс.Мапы

Сястра парэкамендавала ў Мілан ня ехаць, бо па ейных словах там, калі ня лічыць Міланскага сабору, нічога асабліва цікавага, не было. Але я ўжо даўно зрабіў выснову, што нецікавыя гарады могуць быць толькі ў Паўночнай Амэрыцы, і таму яе параду вырашыў занядбаць. Хоць бы для разнастайнасьці.

Разнастайнасьць адчулася адразу. Едзеш па трасе, а вакол замест гор зь мястэчкамі і вінаграднікаў усякія электрастанцыі, заводы і хай-тэк.

Паўночная Італія

 

Усе аўтастрады ў Італіі платныя. Калі ты выяжджаеш на дарогу, аўтамат выдае спэцыяльны талён. Пры праездзе праз пункт збору аплаты талон скануецца, і такім чынам становіцца вядома, колькі трэба заплаціць. Таму, заязджаючы на платную дарогу, трэба заўсёды пераканацца, што ёсьць наяўныя грошы. Кошты досыць высокія, напрыклад, праехаць ад Флярэнцыі да Мілана (280 км) і назад абышлося ў 35 эўра На той дзень —
RUB 1 535 ₽
UAH 373,27 ₴
BYR 131 521 Br
USD 46,43 $
.

Платная дарога

 

У гэты раз я прыняў мудрае рашэньне пакінуць машыну на ўскраіне, а ў цэнтар дабрацца на мэтро.

 

Міланскі сабор... Ну, сабор як сабор. Пасьля некалькіх дзён у Італіі архітэктурныя шэдэўры з-за свайго багатай прысутнасьці становяцца чымсьці накшталт задняга пляну. Таму давайце зірнем на горад.

Міланскі сабор

 

Мілан — фінансавая і эканамічная сталіца Італіі. Тут разьмяшчаюцца розныя фінансавыя і гандлёвыя кампаніі і прамысловыя прадпрыемствы. Таму ён моцна адрозьніваецца ад гарадоў поўдню.

 

Калі на поўдні — сельская гаспадарка, беднасьць і мафія, то тут — прамысловасьць, грошы і эўрасьпірыт.

 

Замест старых маленькіх фіятаў — вялікія і дарагія машыны.

 

Будуецца «элітнае» жыльлё.

 

Шмат шырокіх вуліц і прашпэктаў.

 

Так усё акуратна.

 

Гадзіны ад хвілін аддзяляюць коскі. Праезд забаронены ўсім, акрамя грамадзкага транспарту і велікаў, што вельмі правільна.

 

Шмат народу і дарагіх крам.

 

Але і шыкоўнай даўніны тут таксама навалам.

 

І стан у яе ня ў прыклад лепшы, чым у Неапалі.

 

І значна чысьцей і больш акуратна.

Мілан

 

Аканіцы на вокнах таксама далёка ня ўсюды — праблема крадзяжу стаіць ня так востра.

 

Вельмі шмат трамваяў самых розных тыпаў. Усе вуліцы з рэйкамі выбрукаваны буйным чырвоным каменем. Старыя трамваі зь Мілана можна сустрэць таксама ў Сан-Францыска.

Стары трамвай у Мілане

 

Гарадская трамвайная сыстэма — адна з найбуйнейшых у Эўропе.

Трамвай

 

Рэйкі усюды.

 

Для трамваяў існуюць адмысловыя сьветлафоры.

 

Гэта самыя доўгія трамваі з усіх, якія я бачыў — у іх аж сем ваґонаў, змацаваных «гармонікам» — цэлы цягнік.

Доўгі трамвай

 

Для сабакаводаў ёсьць спэцыяльныя агароджаныя ўчасткі, дзе дазваляецца зьняць свайго гадаванца з ланцужка. Яшчэ адна дробязь, пра якую ў Расіі можна толькі марыць.

Сабачая пляцоўка

 

Міланская крэпасьць — замак Сфорца — сваім выглядам моцна нагадала Крэмль, што цалкам вытлумачальна — апошняя реканструкцыя Крамля праводзілася пад кіраўніцтвам італьянскіх дойлідаў (П’етра Салары).

Замак Сфорца

 

Унутры знайшоўся гідрант, характэрны хутчэй для ЗША.

Гідрант

 

Ровары ў пракат з аўтаматычнай аплатай.

Ровары

 

Ґалерэя Віктара Эмануіла II нагадала ГУМ.

Ґалерэя Віктара Эмануіла II

 

У цэнтры гэтага ГУМа ёсьць мазаіка з быком, зь якім зьвязаная мясцовая прыкмета — калі ўстаць абцасам на чэлес быка, павярнуцца, і загадаць жаданьне, то яно збудзецца. З-за гэтага бедны бык ужо даўно стаў каровай. Але ваш пакорны слуга, нч верачы ні ў якія прыкметы пра жаданьні, ня стаў мучыць жывёлу, а толькі абмежаваўся фатаґрафаваньнем нейкай цёлкі ў працэсе.

Бык у Мілане, на якім усе круцяцца

 

Пасьля чаго было вырашана пайсьці адпачнуць на плошчы.

Пянты, карабінэры і сьмяцяр

 

Аднак, адразу пачалі падыходзіць нейкія нэґры, выпрошваючы 5 эўра «ў дапамогу Афрыцы», а за імі прыйшлі арабы, прапаноўваючы нібыта бясплатны корм для галубоў. Псаваць добры вечар зносінамі з «новымі эўрапейцамі» не хацелася, таму я паехаў на ўскраіну за машынай.

Катэдральная плошча